Nə­fəs alıb-ver­mək üçün ağ­ci­yə­rin xa­ri­ci qüv­və­yə eh­ti­ya­cı var

İn­san nə­fəs alıb-ve­rər­kən or­qa­niz­min­də baş ve­rən­lər­dən xə­bər­siz­dir. Qa­çar­kən nə­fəs alıb-ver­mə­si, ya­tar­kən bu sü­rə­tin aşa­ğı düş­mə­si onun üçün çox adi bir hə­rə­kət­dir. Hal­bu­ki or­qa­niz­min nə­fəs alıb-ve­rər­kən baş ve­rən və­ziy­yə­tə gö­rə özü­nü tən­zim­lə­mə­si öz­lü­yün­də mö­cü­zə­vi bir ha­di­sə­dir.

Ağ­ci­yər bir ha­va na­so­su ki­mi ömür bo­yu fa­si­lə­siz ola­raq or­qa­niz­mə ha­va alır, son­ra isə bu ha­va­nı kə­na­ra vu­rur. La­kin ağ­ci­yə­rin baş­qa or­qan­lar ki­mi fəa­liy­yət gös­tə­rə bil­mək üçün bir ener­ji­yə, qüv­və­yə eh­ti­ya­cı var. Bu qüv­və döş qə­fə­si­nin al­tın­da­kı di­af­raq­ma və qa­bır­ğa sü­mük­lə­ri­nin ara­la­rın­da­kı əzə­lə­lər sa­yə­sin­də tə­min edi­lir. 
Nə­fəs al­dı­ğı­mız za­man qa­bır­ğa sü­mük­lə­ri kə­na­ra və yu­xa­rı­ya doğ­ru hə­rə­kət edir. Ağ­ci­yə­rin al­tın­da olan di­af­raq­ma əzə­lə­si aşa­ğı­ya doğ­ru yas­tı­la­şır. Ağ­ci­yər nə­fəs bo­ru­sun­da­kı ha­va­nı aşa­ğı­ya doğ­ru çə­kir. Nə­fəs ve­ril­di­yi za­man qa­bır­ğa sü­mük­lə­ri içə­ri­yə doğ­ru ge­ri çə­ki­lir. Qa­bır­ğa­nın al­tın­da olan dif­raq­ma əzə­lə­si yu­xa­rı­ya doğ­ru hə­rə­kət edir. Ağ­ci­yər sı­xış­dı­ğı za­man ki­çik ki­sə­cik­lər­də­ki ha­va içə­ri­dən çıx­ma­ğa məc­bur olur. Hə­min ha­va nə­fəs bo­ru­sun­dan yu­xa­rı­ya doğ­ru çı­xır. 

Or­qa­niz­mi­niz­də bü­tün bu pro­ses­lər baş ve­rər­kən si­zin bun­la­ra heç bir mü­da­xi­lə­niz ol­mur. Nə əmr ve­rə, nə də hə­rə­kət et­mə­lə­ri üçün əzə­lə­lə­ri­ni­zin işi­nə qa­rı­şa bi­lir­si­niz. Bun­la­rın heç bi­ri­nə gə­rək də yox­dur. Çün­ki ağ­ci­yə­ri­ni­zə bu ener­ji dəs­tə­yi­nin ne­cə ve­ri­lə­cə­yi üs­tün bir ağıl tə­rə­fin­dən tən­zim­lə­nib. Uca Al­lah hər şe­yə qa­dir­dir və Onun ya­rat­maq­da heç bir şə­ri­ki yox­dur.