Or­qa­nizm­də bü­tün hə­yat bo­yu sön­mə­yən od: tə­nəf­füs

Tə­nəf­füs sis­te­mi­ni bir çox cə­hət­lər­dən odun yan­ma­sı­na bən­zət­mək olar. La­kin tə­nəf­füs odun yan­ma­sı ilə mü­qa­yi­sə­də da­ha as­ta temp­lə və da­ha aşa­ğı is­ti­lik­lər­lə baş ve­rən kim­yə­vi bir pro­ses­dir.

Hü­cey­rə­lə­ri­niz ha­va­da­kı ok­si­gen­dən is­ti­fa­də edə­rək qi­da­lar­da olan kar­bo­nu «yan­dı­rır» və bu yan­ma nə­ti­cə­sin­də də or­qa­niz­mi­niz üçün la­zım olan ener­ji əmə­lə gə­lir. Bu­na gö­rə də hər də­fə nə­fəs al­dıq­dan son­ra baş ve­rən ha­di­sə­lə­ri mil­yard­lar­la ki­çik odun da­xi­li­niz­də yan­ma­sı ki­mi xa­rak­te­ri­zə et­mə­yi­niz yan­lış­lıq ol­maz.

İn­san or­qa­niz­mi­nin hər bir nöq­tə­sin­də­ki hü­cey­rə­lə­rin fa­si­lə­siz ola­raq ok­si­ge­nə eh­ti­ya­cı var. Mə­sə­lən, hal-ha­zır­da bu ki­ta­bı oxu­ya bil­mə­yi­niz gö­zü­nü­zün re­ti­na tə­bə­qə­sin­də­ki mil­yon­lar­la hü­cey­rə­nin fa­si­lə­siz ola­raq ok­si­gen­lə qi­da­lan­ma­sı sa­yə­sin­də müm­kün olur. Bu­nun ki­mi or­qa­nizm­də­ki bü­tün əzə­lə­lə­rin, bu əzə­lə­lə­ri əmə­lə gə­ti­rən hü­cey­rə­lə­rin kar­bon bir­ləş­mə­lə­ri­ni «yan­dı­ra­raq», yə­ni on­la­rın ok­si­gen­lə re­ak­si­ya­ya gir­mə­si­ni tə­min edə­rək ener­ji əl­də et­mə­si la­zım­dır. Hər də­fə nə­fəs al­dı­ğı­nız za­man or­qa­niz­mi­ni­zə 100 tril­yo­na ya­xın ha­va mo­le­ku­lu da­xil olur. Bu­nun təx­mi­nən 21 fai­zi, yə­ni 21 tril­yo­nu ok­si­gen mo­le­ku­lu­dur. Tə­nəf­füs sis­te­mi va­si­tə­si­lə or­qa­niz­mi­ni­zə da­xil olan və qan döv­ra­nı­na yük­lə­nən bu mo­le­kul­lar ye­nə də qan va­si­tə­si­lə or­qa­niz­min ən uzaq və də­rin nöq­tə­lə­ri­nə qə­dər çat­dı­rı­lır. Və on­lar bu­ra­da olan kar­bon­di­ok­sid mo­le­kul­la­rı ilə ye­ri­ni də­yi­şir. Biz yal­nız nə­fəs al­dı­ğı­mı­zı gü­man edər­kən əs­lin­də bu za­man or­qa­niz­mi­mi­zin də­rin­lik­lə­rin­də fa­si­lə­siz ola­raq ok­si­gen, kar­bon­di­ok­sid və su mü­ba­di­lə­si baş ve­rir. Əl­bət­tə ki, yal­nız və yal­nız Uca Al­la­hın ira­də­si və is­tə­yi ilə...